Рок-зорка Віталь Чарняўскі навучыў дырэктара школы граць на флейце

Чарговы фэст "Рок-Каляды" адбыўся сёлета ў Горках. Ён сабраў маладыя і цікавыя гурты, каб запаліць на беларускім музычным небасхіле новую калядную рок-зорку — стаўбцоўскі гурт Rosy, які дагэтуль не меў аніякіх узнагарод і адзначаўся хіба невялікімі канцэртамі ў родным горадзе ды ў Мінску. Гэтым разам музыкі адным махам ўзялі ажно дзве намінацыі — "Лепшы гурт" і "Лепшы сола-гітарыст". А таксама выйгралі 12 гадзін запісу ў студыі.

"Народная воля" паразмаўляла з удзельнікамі гурта Віталем Чарняўскім і Ягорам Касцюковым.

— Прызнайцеся, ці чакалі вы гэтай перамогі?

Віталь Чарняўскі: — Мы старанна працавалі над праграмай, відаць, таму і дачакаліся. Я б сказаў, зрабілі ўсё. Фэст "Рок-Каляды" быў для нас важным, бо ехалі ажно за 300 кіламетраў і хацелася, каб падарожжа сталася недарэмным. Яно і праўда стала сапраўдным калядным падарункам.

— Чым вы так падкупілі журы?

— Мы падрыхтавалі песні, якія найбольш адпавядалі нашай камандзе, не імкнучыся падладзіцца пад настрой ці фармат канцэрта. А як адыгралі, адразу паехалі дамоў, не застаўшыся на гала-канцэрт, бо на наступны дзень некаторым з нас трэба было на працу. А пра перамогу даведаліся ўжо ў электрычцы. Пачалі адзначаць, тэлефанаваць жонкам...

— Для чаго вам калядная рок-зорка?

— Гэтая перамога — уздым для гурта. І хаця мы выйгралі 12 гадзін запісу, наўрад ці гэтым скарыстаемся, бо жывём далёка. Аднак ужо сёння гатовыя ляцець хутчэй на нашу студыю і пісаць новую праграму.

— А як вы самі звычайна святкуеце Каляды? Таксама з песнямі і танцамі?

— Абавязкова адзначаем гэтае свята. Спярша ў сям'і разам з куццёй ды іншымі традыцыйнымі стравамі. Варожым, кладучы сена пад абрус, каб дазнацца, хто даўжэй пражыве. Безумоўна, удзельнічаем у вячэрнім набажэнстве.

Дарэчы, на фэсце адзначылі не толькі наш гурт. У намінацыі "Лепшы сола-гітарыст" перамог таксама наш музыка. Максім моцна ўразіў усіх сваім энергічным сола ў песні "Доўга".

— Адкуль узяўся ў гурце такі файны гітарыст?

— Мы даўно сябравалі. І неяк Максім запрасіў нас падтрымаць яго на вяселлі — выканаць разам для ягонай жонкі кампазіцыю. Пасля мы вырашылі проста падурэць і пайграць рок-н-рол. Так усё і пачалося.

— Дарэчы, ты, Віталь, сам выкладаеш гітару ў дзіцячай музычнай школе...

— Мне цікава вучыць дзяцей, асабліва калі ёсць кантакт. Бо часцяком бывае, што вучань хоча, ды не можа, ці, наадварот, можа, ды не хоча. Да таго ж гэта стымулюе творчасць. Бо калі я чакаю вучня, з'яўляюцца розныя замалёвачкі. Калі нешта пачынае атрымлівацца, я нават думаю: хай бы вы яшчэ затрымаліся, а я закончу. Такім чынам, менавіта на працы ў мяне ўзнікла некалькі песень. Бо калі знаходзішся ў напружаным стане, гэта рухае. А ў расслабленным стане нічога не адбываецца, і чалавек робіцца гультаём.

Дзецям стараюся больш даваць твораў эпохі Рэнесансу і барока, бо яны мне самому падабаюцца па будове, каларыце. А яшчэ прывіваю ім любоў да блюза, бо гэта вельмі прыемная музыка, аснова ўсяго сучаснага року.

— Здаецца, ты і з выкладчыкаў скалаціў ансамбль?

— Так, мы займаемся разам з педагагічным складам. Я падбухторыў дырэктара, і мы разам іграем старадаўнюю музыку. Ён, дарэчы, упершыню з мае падачы ўзяў у рукі блок-флейту. Я яму паказаў тое-сёе, і ён ўжо спраўна грае. Мой удзел - гітара і вакал. Мы разам выконваем тое, што некалі гралі "Росы" яшчэ ў акустычным варыянце, калі больш схіляліся да медывалю і фолку.

— Дзе Rosy самі вучыліся, напрыклад, выдатна спяваць?

Ягор Касцюкоў: — У 2000 годзе нас у Мінску ў Чырвоным касцёле сабраў Валерый Шмат, які працаваў там арганістам. Хор ён сабраў з сяброў, і мы пачалі спасцігаць азы вакальнага майстэрства. Мы спявалі сярэднявечную каталіцкую музыку. Пазней паціху гэта перарастала ў нешта большае. Менавіта ў хоры мы навучыліся і цікавым музычным хадам, фішкам.

— У Rosy шмат пейзажнай лірыкі. Упэўнена: так пісаць можа толькі чалавек, які вырас сярод сапраўднай прыроднай прыгажосці. Распавядзі пра сваю малую радзіму, якая цябе гэтак натхняе.

Віталь Чарняўскі: — Гэта вёска Налібакі Стаўбцоўскага раёна. Яна адрозніваецца каларытам, якога больш нідзе не сустракаў. Можа быць гэта таму, што я стаўлюся да Налібакаў улюбёна. Але думаю, каб гэта адчуць, дастаткова пабыць там, пабачыць прыгожы касцёл, царкву, якія ансамбліруюць разам. А яшчэ гэтая вёска з усіх бакоў акружаная лесам. Мне там хораша. Там я адпачываю.

— Як вы ставіцеся да таго, што вас называюць сучаснымі "Песнярамі"?

Ягор: — Я да любых ярлыкоў стаўлюся негатыўна, нават калі ў 2-3 песнях ёсць нейкія элементы, якія могуць нешта нагадаць. Але не думаю, што гэтага дастаткова, каб павесіць цэтлік.

Віталь: — Але з другога боку - чаму б не, бо гэты гурт у свой час зрабіў пераварот. Я разумею, што звычайна такія параўнанні робяць людзі, якія проста больш нічога не ведаюць і ні з чым параўнаць не могуць. Натуральна, што музыкі растуць і развіваюцца пад нечым уплывам і могуць мець розныя ўнёскі. Але ў такім разе мы можам стаць абвешанымі ярлыкамі, як медалямі. У дзяцінстве мы слухалі цяжкую музыку. Таму, бывае, хочацца хэві, харду, класічнага рок-н-рола, блюза, нават якаснай еўрапейскай папсы.... На нас вельмі ўплывае класічная музыка.

— Як вы лічыце, тое, што Rosy робяць сёння, гэта актуальна, сучасна, адпавядае патрабаванням беларускай музыкі?

— Тое, што мы робім, будзе заўсёды актуальна. Былі 70-я, 80-я, 90-я... Цяпер я не дзіўлюся, калі спынам еду дамоў і бачу за рулём маладога чалавека, які слухае Бутусава. А хтосьці любіць ABBA менавіта цяпер, бо сёння гэта гучыць і ўспрымаецца інакш. Гэтак і ў Rosy свой слухач заўсёды будзе.

абмеркаваць (0)